ସେଲଫି
ସଂଧ୍ୟା ସମୟ । ଝିପି ଝିପି ବର୍ଷା ହେଉଥାଏ । ଭୁବନେଶ୍ୱରର ଏକ ରେସ୍ତୋଁରାରେ ସେ ଆଉ ମୁଁ । ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଥିବା ପୁସ୍ତକ ଗୁଡ଼ିକ ଖିଲିଖିଲି ହସରେ ମଗ୍ନ ଥିବା ପରି ମନେ ହୁଅନ୍ତି । ପାଖରେ ଥିବା ଗୋଲାପ ଫୁଲଟି ସତେଜ ଥାଏ । ଟେବୁଲ ଉପରେ ଥିବା ଘଣ୍ଟାର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ ଏବଂ ବର୍ଷା ଟୋପାର ତରଙ୍ଗ ଭିନ୍ନ ଅନୁଭୂତି ଦେଉଥାଏ । ଆତ୍ମାକୁ ମହକାଇ ଦେଉଥାଏ ହିନ୍ଦି ଗୀତ “खामोश चेहरा, आँखों पे पहरा, खुद है गवाह, तेरे प्यार का,तेरी झुकी नज़र, तेरी हर अदा ” ।
ଅବାକ୍ଷଣି ଓ୍ୱେଟର ଆସି ଧୀମା ଶବ୍ଦରେ
କୁହେ, ମ୍ୟାମ୍ ଦୁଇ କପ୍ ଚା’ ଓ୍ୱିଥ୍ ଲେସ୍
ସୁଗାର୍ । ଧନ୍ୟବାଦ । ଏନି ଥିଙ୍ଗ୍ ଏଲ୍ସ ମ୍ୟାମ୍ । ନା, ବରଂ ପାରୁଛ ଯଦି ସାରଙ୍କୁ କୁହ ମୋ ସହ
ଟିକେ୍ କଥା ହେବେ । ହେଁ, ମୁଁ କ’ଣ କଥା ହେବି ।
ଓ୍ୱେଟରର ବିଦାୟ ନେବା ପରେ ବିଘ୍ନେଶକୁ କହିଲା, ଅନସୂୟା । କି କଥା । ଆଚ୍ଛା କହିଲୁ ମୁଁ ଆଜି ଭଲ ଦିଶୁଛି ନା
ନାହିଁ ? । ତୁ... ତୁ ନାଲି ଶାଢୀ ପିନ୍ଧିଛୁ ? ନା ... କାଜଲ୍ ଲଗେଇଛୁ ? ନା । ଆଉ ମେହେନ୍ଦି, ମୁଁ ଯେଉଁ କହିଥିଲି ? ଆଉ ହଁ, ନାଲି ଟୋପା । ପର୍ପଲ ରଙ୍ଗର ଚୁଡି । ପାଉଁଜି ବି
ପିନ୍ଧିନୁ । ତା’ ହେଲେ... ବିଘ୍ନେଶ କହିଲା । ଆଚ୍ଛା, ତୋତେ ସୁନ୍ଦର
ଦିଶିବା ପାଇଁ କ’ଣ ଏତେ ସବୁ ପିନ୍ଧିବା ଦରକାର । ସେମିତି ନାହିଁ, ମୋତେ
ତ ତୁ ପସନ୍ଦ । ସେଥିପାଇଁ ମୋ ମନ ପସନ୍ଦର ବାହାଘର ବେଶରେ ତୋତେ ଦେଖୁବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି... ହେ ତୁ ବି ନା.... ଆମର
ବାହାଘରର ୧୫ ବର୍ଷ ପୂରିଲାଣି ବୋଧେ । ଅନସୂୟା କହିଲା । ହେ, ତୁ ତ କହଇ ନାହିଁ । ଭାବିଥିଲି
ଆଜି ତୋ ସହ ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ଗୋଟିଏ ସେଲଫି ନେବି । ସେଲଫି ନବୁ । ମୋ ସହ... । ଏ ଲଣ୍ଡା ମୁଣ୍ଡି
ସହ କ’ଣ ସେଲଫି ନେବୁ ? ସେଲଫି ତ ମୋର ସମୟ
ନେଉଛି, ପ୍ରତିଦିନ । ପ୍ରତିଟି ଦର୍ପଣରେ....
-
ସତ୍ୟଜିତ୍ ସାମଲ
.jpeg)
Comments
Post a Comment